กาลเวลา

ความเหงานั้น . . . มันโดดเดี่ยว เปลี่ยนคนอ่อนไหว . . .
ให้กลายเป็นคนอ่อนแอได้
จนบางครั้ง . . .ต้องพยายามหาที่ยึดหัวใจ
ไม่ให้เคว้ง ไปตามแรงกระทบของชีวิต.....

และบางครั้ง . . . ก็อาจเผลอ ไปยึดใครสักคน. . .ที่ไม่อาจจะยึดได้ เพราะเหตุผล แห่งความเป็นไปไม่ได้ ร้อยพันประการ . . . อยากอยู่ตรงไหนก็ได้ . . . แต่ต้องอยู่ในขอบเขต รักได้เท่านั้นอย่า! ไปเผลอทำร้ายใครให้เจ็บปวด . . . ........................................................... ใช้เวลาเกือบทั้งวันจัดการกับข้าวของที่รื้อออกมา เพราะมัวแต่หยิบขึ้นดูทีละชิ้น ไม่น่าเชื่อว่าบางชิ้นแทบจำไม่ได้ถึงที่มา แต่บางชิ้นกลับนึกรายละเอียดได้อย่างชัดเจน และพาเชื่อมโยงไปไกล จนเรียกแทบไม่กลับ.... อย่างนี้นี่เองที่เขาเรียกว่า "ความทรงจำ" ในขณะที่เราเรียกบางอย่างว่าความทรงจำ แต่มันกลับไม่ได้ทรงจำอย่างแท้จริง มัวแต่ไปทรงอยู่ไหนก็ไม่รู้ กว่าจะนึกขึ้นได้ก็เมื่อมีอะไรมาทำให้นึกถึง รู้สึกว่าในพื้นที่เล็กๆ ของห้องฉัน จะมีข้าวของที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นความทรงจำต่างๆ นานา อยู่มากเหมือนกัน บางทีคงต้องเลือกว่าจะเก็บอะไรไว้ จะเอาอะไรทิ้ง... หรือถ้าไม่อยากทิ้งอะไรเลย ก็ต้องเก็บมันลงกล่องไปบ้าง จะได้มีที่ว่างไว้รองรับของใหม่ๆ ให้ชีวิต...เสียที พักใจเมื่อเหนื่อย กับเรื่องของความรัก เมื่อเราต้องเหนื่อยล้าเพราะมัน คงต้องพักซะบ้าง ลองหยุดวิ่งตามเขาซักครั้ง . . . แล้วมาเดิน(แค่เดิน) ตามตัวเองดูสักหน คุณอาจรู้สึกดีกว่า . . . การต้องวิ่งตามใครคนนั้น อย่างน้อยๆ คุณจะพบว่า . . . การเรียนรู้ที่จะรักตัวเองนั้น . . . ไม่ทำให้เราเหนื่อยใจเลย ความจริงแล้ว . . . การรักตัวเอง ไม่ยากเลย ถ้ายังไขว่คว้าหารัก แต่ยังไม่พบเจอคนที่รักเราจริง ก็อย่าฝืนที่จะรัก . . . เดี๋ยวจะเสียใจทีหลัง ถ้าเสียใจ ก็ขอให้คิดถึงตัวเองให้มากๆ แล้วบางทีสิ่งดีๆ . . . ก็อาจรอเราอยู่ในวันข้างหน้า